Η εκπληκτική, ευφυέστατη ομάδα των Monty Python, στην πιο ξεκαρδιστική τους, μεγάλου μήκους ταινία, το Holy Grail, αναλαμβάνει να κατακρεουργήσει τον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής (Ελεεινής) Τραπέζης, στην αναζήτησή τους για το Άγιο Δισκοπότηρο.


Οι Python, γνωστοί ήδη, στην Αγγλία για το καυστικό και γκροτέσκο χιούμορ τους, με το οποίο σχολιάζουν τα κακώς κείμενα και τις ανόητες συνήθειες της Βρετανικής κοινωνίας, από τη σειρά Flying Circus στο BBC, καταπιάνονται με τη Μεσαιωνική παράδοση. Διακωμωδώντας τα σκληρά μεσαιωνικά χρόνια και τους μύθους που τα ακολουθούν, την εποχή του 10ου Αιώνα μ.Χ, αποδεικνύουν περίτρανα, ότι τότε τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα απ'' ότι είναι τώρα.

Πρόκειται για μία από τις καλύτερες παρωδίες του Μελ Μπρουκς και την αγαπημένη μου κωμωδία τρόμου και Ε/Φ όλων των εποχών. Βασισμένη στο κλασικό μυθιστόρημα της Μαίρη Σέλεϊ, η ταινία μπορεί να μην έχει καθόλου τρομακτικές σκηνές, αλλά αποτελεί έναν πρώτης τάξεως φόρο τιμής του σκηνοθέτη στις ασπρόμαυρες ταινίες με τέρατα της Universal. Η νοσταλγική διάθεση γίνεται εμφανής από την χρήση του άσπρου μαύρου (η εταιρία επέμενε να γυριστεί σε έγχρωμο, αλλά μετά από πίεση του σκηνοθέτη υπέκυψε) και των αυθεντικών σκηνικών στα οποία είχε γυριστεί και ο Φρανκενστάιν του James Whale το 1931.

Με ένα εξαιρετικό καστ (ξεχωρίζει ο Martin Alan Feldman στον ρόλο του καμπούρη Igor) και ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο των Brooks και Wilder γεμάτο εμπνευσμένες ατάκες, ανατροπές και δηλητηριώδες χιούμορ, το Young Frankenstein παρωδεί τον μύθο χωρίς υπερβολές και χοντροκομμένα αστεία, πάντα με σεβασμό στο πρωτότυπο. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στους ανεπανάληπτους δεύτερους χαρακτήρες. Την χρονιά που κυκλοφόρησε αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία, οι κριτικοί την αποθέωσαν, σάρωσε στα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και ήταν υποψήφια για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα. Σχεδόν 30 χρόνια μετά ο Mel Brooks ανέβασε ένα θεατρικό μιούζικαλ διασκευή της ταινίας του.

Στην ταινία «Η μέρα της μαρμότας» ο Μπιλ Μάρρεϋ ζει την ίδια μέρα συνεχώς. Ό,τι κι αν κάνει ξυπνάει κάθε πρωί στις 7 στην ίδια μέρα ξανά και ξανά. Και μάλιστα η μέρα αυτή δεν είναι όποια κι όποια, είναι μία από τις χειρότερες της ζωής του: απεσταλμένος ενός τηλεοπτικού καναλιού σε ένα κωλοχώρι της Αμερικής που είναι από τα πιο βαρετά μέρη του κόσμου, μέσα στην καρδιά του χειμώνα έχοντας αναλάβει να καλύψει ένα ετήσιο έθιμο που έχει να κάνει με το αν μία μαρμότα θα αναγγείλει τον ερχομό της άνοιξης ή θα τον αναβάλλει για 2 μήνες ακόμη. Το μέρος είναι πληκτικό, οι ντόπιοι ασύλληπτα βαρετοί και το ρεπορτάζ που έχει αναλάβει να κάνει μια απίστευτη αγγαρεία. Και είναι υποχρεωμένος να βιώνει το ίδιο σκηνικό ξανά και ξανά αμέτρητες φορές.

Τη θεωρώ ως μία από τις πιο έξυπνες κωμωδίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Το concept είναι ευρηματικότατο και ο τρόπος που δομείται όλη η ταινία γύρω από αυτό είναι τουλάχιστον αριστοτεχνικός. Οι κωμικές σκηνές είναι άφθονες και ξεκαρδιστικές, σχεδόν κλασικές θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει κάποιος. Η δε ερμηνεία του Μάρρεϋ είναι (ως συνήθως για αυτόν τον ηθοποιό) φανταστική, αν και είναι γεγονός ότι ο ρόλος αυτός είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Για εμένα είναι από εκείνες τις ταινίες που και 20.000.000 φορές να τη δω δε θα τη χορταίνω.